VICKSpedition SKI8000

HOME  |  THE CLIMB  |  TEAM  |  TRAINING  |  SPONSORS  |  PRESS  |  EDUCATION  

DE DOORTASTENDE EN DE JONGE HOND

tekst: Monique van de Sande

De een doet er een schep bovenop, en vervolgens de ander weer. Samen zoeken ze de extremen in de bergsport.

Greg Nieuwenhuys: "Joost en ik beklimmen bergen, en skiën er daarna ook nog af. Dat is wereldwijd al een bijzondere hobby, maar helemaal als het om echt hoge bergen gaat. Ik denk dat er tussen de vijftig en honderd mensen ooit een berg van boven de achtduizend meter op deze manier bedwongen hebben, en die waren hoofdzakelijk afkomstig uit typische berglanden als Oostenrijk en Italië. De beklimming en afdaling van de Cho Oyu in Nepal - 8201 meter hoog - is voor Nederland een uniek project. Maar het past precies bij Joost en mij. Samen steeds grotere uitdagingen aangaan, dat is het kenmerk van onze vriendschap.

We kennen elkaar uit Delft. Daar hebben we allebei gestudeerd, en vier jaar samen in een studentenhuis gewoond. Met nog elf andere jongens van het Delfts Studenten Corps vormden we een hecht gezelschap, al sprongen Joost en ik er met z’n tweeën toch uit. Joost is vijf jaar ouder dan ik, en was dus al een stuk verder met zijn studie toen ik in huis kwam, maar dat verschil speelde al snel geen rol meer. In mijn tweede jaar gingen we vaak samen studeren in de universiteitsbibliotheek. Joost bleek me daarin geweldig te kunnen stimuleren. We werkten veel effectiever dan de meeste mensen om ons heen, en merkten dat we veel voldoening haalden uit de goede resultaten van de ander. Zo is de teamgeest geboren.

We werkten niet alleen hard, álles ging met volledige inzet. Dat is ook typisch Joost: niet na een dag blokken uitgezakt voor de tv gaan zitten, maar ook uit je vrije tijd het maximale halen. Met z’n tweeën hebben heel wat gefeest, halve en hele nachten op de sociëteit doorgebracht. En intussen vonden we elkaar volledig op sportief gebied. Skiën in de Alpen, en dan steeds extremere dingen ondernemen. Als we tegen onze grenzen aan zitten, kunnen we ons geweldig aan elkaar optrekken. Afgelopen voorjaar was ik een keer fysiek totaal niet in orde tijdens een trainingsweekend, een combinatie van koorts en hoogteziekte. Zwarte vlekken had ik voor mijn ogen. Maar uit Joosts enthousiasme haalde ik zoveel energie dat ik de tocht heb kunnen afmaken.

Natuurlijk is het niet zo dat we elkaar tot het uiterste dwingen. We zijn gedreven genoeg, maar als we echt kapot zijn, stoppen we. Een kwestie van wederzijds respect en vertrouwen. Joost kan sowieso heel goed duidelijkheid scheppen. Hij zegt waar het op staat, ook als de boodschap minder plezierig is. Soms schrik ik wel eens van zijn botheid, maar aan de andere kant ben ik ook jaloers. Zelf probeer ik de gevoelens van anderen te sparen, met als gevolg dat ik niet altijd mijn doel bereik. Joost is nuchterder dan ik, rationeler. En vooral ook bijzonder doortastend. Hij geeft niet op voordat hij het juiste antwoord heeft op zijn vragen. Eigenlijk neemt hij op geen enkel gebied genoegen met minder dan het volle pond.

Samen vormen we het perfecte team. We vinden elkaar in de kick van een sportieve prestatie, maar genieten ook intens van de voorbereiding en de organisatie van mooie projecten. Hoe langer we afzien, des te groter de voldoening, denk ik wel eens. Per dag hangen we al gauw een uur aan de telefoon. Er moet zo ongelofelijk veel gebeuren: sponsors zoeken, materiaal vergaren, de website verzorgen, en uiteraard onze tocht van alle kanten belichten. Nu kan dat nog. Straks moeten we precies weten waar we aan toe zijn. Want ook al vinden anderen ons soms waaghalzen, wij weten dondersgoed dat het er niet om gaat risico’s te nemen, maar juist ze te beperken. Samen veilig naar de top én naar beneden, dat is ons streven."

Joost Schreve: "Ik kan me nog goed herinneren dat Greg in ons studentenhuis kwam voor een instemming, zoals dat in Delft heet. Een stuk of tien mensen stelden zich voor, en daaruit mochten we twee nieuwe medebewoners kiezen. Tussen Greg en mij klikte het onmiddellijk. Hij bleek ook hevig geïnteresseerd in sport, en bovendien maakte hij een fanatieke indruk. Echt iemand die wist wat hij wilde en de drive had iets moois van zijn leven te maken. Daar herkende ik mij in. Onze plannen overlapten elkaar ook aardig, zeker op sportief gebied. Maar het feit dát hij plannen koesterde was belangrijker. Ik vond zijn aanwezigheid meteen stimulerend.

Greg is vijf jaar jonger. Dat maakte het minder vanzelfsprekend om meteen allerlei dingen samen te doen. Ik had mijn eigen leven en vriendenkring. Maar ik vond het wel heel leuk om Greg van enige afstand te volgen in die spannende tijd dat je net met je studie start en alles nog nieuw is. Vooral omdat hij zich met precies die gedrevenheid in dat avontuur stortte die ik van hem verwachtte. Na een tijd zijn we een paar keer met een stel anderen een weekend gaan skiën. Dat bedachten we op woensdagavond. En dan op vrijdagavond vertrekken, om zaterdagochtend als eersten bij de skilift te staan. Sommige mensen zien in zo’n onderneming alleen de bezwaren. Greg ziet de uitdaging. Als ik een wild plan heb, pikt hij dat feilloos op. En vice versa.

De eerste keer dat we samen op pad gingen, was Greg nog maar een matige skiër, en ik deed het nauwelijks beter. Maar sindsdien hebben we onszelf behoorlijk verbeterd, puur door ons fanatisme. Greg doet er elke keer een schep bovenop, en dan ik weer. Afgelopen winter in de Alpen zijn we zelfs een keer ’s nachts een berg op geklommen, én afgeskied. Niet echt gevaarlijk, naar ons idee tenminste. Alleen dacht ik halverwege ineens: wat dóe ik hier? Ik had ook lekker in mijn bed kunnen liggen! Maar dat is juist het voordeel van onze vriendschap. We slepen elkaar door dipjes heen, en beleven samen dingen die we alleen toch net niet hadden aangedurfd.

Van elkaar worden we nooit moe. Eerder van mensen die niets begrijpen van onze dadendrang. Hoewel ik met trainen iets minder fanatiek ben dan Greg. Hij zou elke dag wel een halve marathon willen lopen, terwijl ik mijn energie liever bewaar voor als het echt nodig is. Van ons tweeën is hij toch de jonge hond. Ook op andere gebieden kan Greg flink doordraven. In zijn enthousiasme vergeet hij zich soms af te vragen of een buitenstaander ook nog weet wat hij bedoelt. Al is datzelfde enthousiasme ook enorm aanstekelijk. In het kader van onze studie zaten we toevallig twee maanden tegelijk in Parijs. Ik geloof dat elke middag rond twee uur de eerste mailtjes over en weer gingen, met plannen voor die avond. Terwijl we nog nauwelijks hersteld waren van de vorige. Als het mooi is, gaan we gewoon door. Slapen kan altijd nog.

Vaak hebben we letterlijk aan één woord genoeg. Als Greg een geslaagd gesprek met een potentiële sponsor achter de rug heeft, stuurt hij een mailtje met alleen ‘Rocking!’ of ‘Heersen!’ Dat laatste is typisch Delfts studentenjargon voor iets dat goed is gelukt. Ik word daar erg vrolijk van. En soms zijn woorden zelfs overbodig. Ik weet nog dat we naar buiten liepen toen we de eerste sponsor daadwerkelijk hadden binnengehaald. We hoefden elkaar alleen maar aan te kijken. Ik denk dat we even gelukkig waren als na een mooie sprong van een rots."

Greg Nieuwenhuys (23) is onlangs afgestudeerd in de technische natuurkunde. Joost Schreve (28) is werktuigbouwkundige. Samen zullen ze zich in maart 2004 wagen aan de beklimming en afdaling van de Cho Oyu in Nepal. Informatie over de expeditie is te vinden op: www.ski8000.com.